به گزارش حیات به نقل از فارس، پرونده قرارداد جدید بیمه تکمیلی بازنشستگان تأمین اجتماعی برای سالهای ۱۴۰۵ و ۱۴۰۶ در حالی وارد مرحله تازهای شده است که اطلاعات و اسناد رسیده به خبرنگار ما از مطرح شدن نام پنج شرکت بیمهای، ارائه دو پیشنهاد متفاوت برای پوشش درمانی و انجام مکاتبه با بیمه مرکزی حکایت دارد؛ تحولاتی که میتواند معادلات قرارداد جدید و هزینه تمامشده بیمه درمانی حدود ۴.۵ میلیون بیمهشده را تحت تأثیر قرار دهد.
بررسی اطلاعات دریافتی نشان میدهد این شرکتهای بیمهای برای تعیین آخرین نرخهای پیشنهادی بیمه درمان بازنشستگان، از بیمه مرکزی استعلام گرفتهاند. اصل نامه بیمه مرکزی که در اختیار خبرنگار ما قرار گرفته، حاوی نکات مهمی درباره شرایط انعقاد قرارداد، نرخ دو طرح پیشنهادی و سهم سازمان تأمین اجتماعی در تأمین هزینههاست.
نکته مهم در این مکاتبه، تعیین دو نرخ متفاوت برای پوشش درمانی بازنشستگان با فرانشیز ۳۰ درصد و مشروط به مشارکت ۵۰ درصدی سازمان تأمین اجتماعی است؛ موضوعی که پای تأمین اجتماعی را بار دیگر به یکی از مهمترین بخشهای تصمیمگیری درباره قرارداد جدید باز کرده است.
دو پیشنهاد متفاوت؛ اختلاف ماهانه بیش از دو میلیون تومان
بر اساس ارقام مندرج در نامه بیمه مرکزی، نرخ حق بیمه در طرح نخست برای هر نفر ۹ میلیون و ۴۶۰ هزار ریال، معادل ۹۴۶ هزار تومان و در طرح دوم ۳۰ میلیون و ۱۲۰ هزار ریال، معادل ۳ میلیون و ۱۲ هزار تومان تعیین شده است.
به این ترتیب، اختلاف نرخ ماهانه هر نفر میان دو طرح به ۲ میلیون و ۶۶ هزار تومان میرسد؛ اختلافی قابل توجه که برای جمعیت حدود ۴.۵ میلیون نفری بیمهشدگان، ابعاد مالی بسیار بزرگی پیدا میکند.
این دو نرخ در حالی مطرح شدهاند که در مذاکرات جدید، دو الگوی افزایش ۷۰ درصدی تعهدات بیمهای و اجرای طرح موسوم به «بیمه طلایی بدون سقف» مورد توجه قرار گرفته است.
با این حال، مسئله مهم صرفاً تفاوت قیمت نیست؛ بلکه باید مشخص شود هر یک از این دو نرخ دقیقاً مربوط به کدام طرح است و در مقابل این اختلاف هزینه، چه تفاوتی در تعهدات درمانی، خدمات بستری، جراحی، دارو و سایر هزینههای پزشکی وجود دارد.
آیا نرخ بالاتر به معنای پوشش گستردهتر و حذف سقف تعهدات است یا همچنان محدودیتهایی در استفاده از خدمات درمانی باقی خواهد ماند؟
البته نامه بیمه مرکزی بهتنهایی به معنای انتخاب نهایی یکی از شرکتهای بیمهای نیست، بلکه چارچوب نرخها و شرایط مورد موافقت برای انعقاد قرارداد را مشخص میکند.
سهم تأمین اجتماعی چگونه به گره اصلی مذاکرات تبدیل شد؟
برای درک اهمیت شرط مشارکت ۵۰ درصدی سازمان تأمین اجتماعی در نامه جدید، باید به آبانماه ۱۴۰۴ بازگشت؛ زمانی که قرارداد بیمه تکمیلی بازنشستگان در آستانه پایان اعتبار خود قرار داشت، اما مذاکرات میان سازمان تأمین اجتماعی، کانون عالی بازنشستگان و شرکت بیمه آتیهسازان حافظ همچنان ادامه داشت.
یکی از محورهای اصلی اختلاف، میزان مشارکت مالی سازمان تأمین اجتماعی در پرداخت حق بیمه بود؛ موضوعی که در کنار اختلاف بر سر نرخ پیشنهادی شرکت بیمه، روند رسیدن به توافق را با مشکل مواجه کرد.
در آن مقطع، اکبر عیوضی، دبیر کانون بازنشستگان تأمین اجتماعی تهران، اعلام کرد شرکت بیمه برای هر نفر مبلغ ۷۸۰ هزار تومان پیشنهاد داده، در حالی که پیشنهاد کانون بازنشستگان ۶۹۰ هزار تومان بوده است؛ اختلافی نزدیک به ۱۰۰ هزار تومان که به یکی از محورهای چالشبرانگیز مذاکرات تبدیل شد.
اما موضوع مهمتر، ادعای عیوضی درباره کسر حق بیمه از مستمری بازنشستگان از فروردینماه و پرداخت نشدن آن به شرکت بیمه بود؛ ادعایی که پرسشهای جدی درباره نحوه مدیریت منابع بیمه تکمیلی و ایفای تعهدات مالی طرفهای قرارداد ایجاد کرد.
در نهایت، توافق اولیه بر این مبنا شکل گرفت که ۵۰ درصد هزینه بیمه تکمیلی را سازمان تأمین اجتماعی و ۵۰ درصد دیگر را بازنشستگان پرداخت کنند؛ با این حال، اختلافات بر سر نرخ نهایی و نحوه تأمین منابع همچنان ادامه داشت.
سرانجام محمد اسدی، رئیس کانون عالی بازنشستگان تأمین اجتماعی، دوم آذرماه ۱۴۰۴ از امضای قرارداد با آتیهسازان حافظ خبر داد؛ قراردادی که اعتبار آن از اول آذرماه محاسبه شده بود.
با وجود امضای قرارداد، گزارشهای آن دوره از بلاتکلیفی هشتروزه بیمه تکمیلی و نگرانی درباره وضعیت مطالبات مراکز درمانی حکایت داشت. تجربهای که نشان داد اختلافات مالی میان سازمان تأمین اجتماعی و سایر طرفهای قرارداد میتواند مستقیماً بر دسترسی بازنشستگان به خدمات درمانی اثر بگذارد.
سازمان تأمین اجتماعی؛ شرط ۵۰ درصدی دوباره مسئلهساز میشود؟
اکنون در نامه جدید بیمه مرکزی نیز انعقاد قرارداد به مشارکت ۵۰ درصدی سازمان تأمین اجتماعی مشروط شده است؛ شرطی که با توجه به سابقه اختلافات سال گذشته، اهمیت دوچندانی پیدا میکند.
با احتساب نرخهای مندرج در نامه، سهم ۵۰ درصدی سازمان در طرح نخست برای هر نفر ماهانه ۴۷۳ هزار تومان و در طرح دوم یک میلیون و ۵۰۶ هزار تومان خواهد بود؛ البته این محاسبات بر مبنای نرخهای اعلامشده و در صورت نهایی شدن همین مبالغ است.
با در نظر گرفتن حدود ۴.۵ میلیون بیمهشده، تعهد مالی سازمان در هر یک از دو طرح رقم قابل توجهی خواهد بود. بنابراین، پرسش اساسی این است که آیا سازمان تأمین اجتماعی منابع لازم برای پرداخت سهم خود را پیشبینی کرده است و سازوکار پرداخت این منابع چگونه خواهد بود؟
تجربه سال گذشته نشان داد که توافق بر سر نرخ بیمه، بدون تعیین تکلیف سهم سازمان و نحوه تأمین منابع مالی، نمیتواند تضمینکننده استمرار خدمات درمانی باشد.
از سوی دیگر، وضعیت پرداخت مطالبات شرکت بیمه و مراکز درمانی، نحوه انتقال حق بیمههای کسرشده از مستمری بازنشستگان و زمانبندی پرداخت تعهدات نیز باید از ابتدا مشخص باشد تا مشکلات سال گذشته دوباره تکرار نشود.
آتیهسازان حافظ در قرارداد جدید چه جایگاهی دارد؟
در کنار مطرح شدن نام پنج شرکت بیمهای نمیتوان از جایگاه آتیهسازان حافظ در قرارداد جدید چشمپوشی کرد؛ شرکتی که در سال گذشته مسئولیت بیمه تکمیلی بازنشستگان تأمین اجتماعی را برعهده داشت و به سازمان بیمه سلامت ایران وابسته است.
با توجه به تفاوت چارچوب فعالیت این شرکت با شرکتهای بیمه تجاری، یکی از پرسشهای مهم در فرآیند جدید این است که آیا آتیهسازان حافظ نیز در رقابت امسال حضور خواهد داشت و در صورت ارائه پیشنهاد، از همان نرخهای اعلامشده در نامه بیمه مرکزی تبعیت خواهد کرد یا پیشنهاد مالی جداگانهای ارائه میدهد؟
این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که آتیهسازان در سال گذشته طرف قرارداد بازنشستگان بوده و مقایسه پیشنهاد احتمالی آن با نرخهای پنج شرکت دیگر میتواند تصویر روشنتری از هزینه واقعی بیمه تکمیلی و کیفیت خدمات قابل ارائه به بازنشستگان ارائه کند.
همچنین باید مشخص شود آیا شرایط و ضوابط مندرج در نامه بیمه مرکزی برای آتیهسازان نیز به همان شکل قابل اعمال است یا تفاوت جایگاه حقوقی و نظارتی شرکت، چارچوب دیگری را برای پیشنهاد و انعقاد قرارداد رقم میزند.
در واقع، پاسخ به این پرسش میتواند یکی از بخشهای تعیینکننده رقابت جدید بیمهای باشد؛ رقابتی که در نهایت باید به نفع بازنشستگان و افزایش کیفیت خدمات درمانی تمام شود، نه صرفاً کاهش یا افزایش عدد حق بیمه.
بازنشستگان منتظر پاسخاند
اکنون با مطرح شدن نام پنج شرکت بیمهای، مشخص شدن دو نرخ متفاوت در نامه بیمه مرکزی و احتمال حضور دوباره آتیهسازان حافظ، چند مطالبه اساسی پیش روی سازمان تأمین اجتماعی و کانون عالی بازنشستگان قرار دارد.
اعلام جزئیات پیشنهادهای دریافتی، روشن شدن ارتباط هر یک از نرخها با دو طرح افزایش ۷۰ درصدی تعهدات و بیمه طلایی بدون سقف، تعیین تکلیف حضور آتیهسازان حافظ و تشریح معیار انتخاب شرکت بیمهگر از جمله مواردی است که باید بهصورت شفاف اعلام شود.
همچنین سازمان تأمین اجتماعی باید درباره نحوه تأمین سهم ۵۰ درصدی خود، پرداخت بهموقع تعهدات مالی و وضعیت مطالبات مراکز درمانی توضیح دهد.
پرونده بیمه تکمیلی بازنشستگان اکنون فقط پرونده انتخاب یک شرکت بیمهای نیست؛ موضوع اصلی، شفافیت در منابع مالی، مسئولیتپذیری سازمان تأمین اجتماعی و تضمین دسترسی بازنشستگان به خدمات درمانی است.
بازنشستگان انتظار دارند این بار پیش از پایان قرارداد، تکلیف نرخ حق بیمه، تعهدات درمانی، سهم سازمان تأمین اجتماعی و شرکت بیمهگر مشخص شود؛ چراکه هزینه اختلافات مالی و مدیریتی نباید بار دیگر بر دوش درمان و سلامت آنها قرار گیرد.
انتهای پیام//
نظر شما